به سه چیز تکیه نکن

غرور، دروغ و عشق

آدم با غرور می تازد

با دروغ می بازد

و با عشق می میرد

شب چو در بستم مست از می نابش کردم

ماه اگر حلقه به در کوفت جوابش کردم

دیدی آن ترک خنا دشمن جان بود مرا

گر چه عمری بخطا دوست خطابش کردم

منزل مردم بیگانه که شد خانه چشم

آنقدر گریه نمودم که خرابش کردم

شرح داغ دل پروانه چو گفتم با شمع

آتشی در دلش افکندم و آبش کردم

غرق خون بود و نمی مرد ز حسرت فرهاد

خواندم افسانه شیرین نو به خوابش کردم

دل که خونابه غم بود و جگر گوشه درد

بر سر آتش جور تو کبابش کردم

زندگی کردن من مردن تدریجی بود

آن که جان کند تنم عمر حسابش کردم

اصولا بنده از اشعار طنز آمیز می ترسم

ولیکن باز می گویم که از پرهیز می ترسم

چو شعر طنز می خوانم شما يک بند می خندی

ولیکن بنده پشت میکروفون یک ریز می ترسم

سیاست چون وتو دارد سیاست را وتو کردم

که از لبخند این مردان صاحب میز می ترسم

تفاوت هم ندارد " این وری" یا " آن وری " ، کلا

ز نوباوه ، حیاتی ، میبدی ، شب خیز می ترسم

سیاست را رها کن تا برایت نکته ای گویم

جوانی عاشق برقم که از پیریز می ترسم

من از لیلی گریزانم و از شیرین هراسانم

من از افسانه و رویا و مهرانگیز می ترسم

و از نسرین ، سمانه ، آسیه ، سیمین ، سحر ، سیما

و از چشمان سارا ( خواهر پرویز! ) می ترسم

نمی دانم چه ترسی دارم از افسون دلبرها

که از یک شال و مانتو روی رخت آویز می ترسم

بگویم یا نگویم راز بعدی را ( نخندی ها) !

از این آدامسهای کوچکِ لاویز می ترسم

چنان ترسیده ام از معنی پرواز کرکسها

می ترسم « ویز » مگس آهسته در گوشم بگوید

شگفتا آنقدر تشویش دارم از دل و بی بی

که توی سبزی خوردن هم از گشنیز می ترسم

" اگر آن ترک شیرازی به دست آرد دل مارا"

دگر از هرکه باشد بچه ی تبریز می ترسم!

"شب رحلت هم از بستر روم در قصر حورالعین“

ندارد وحشتی اما از آنجا نیز می ترسم

شبیه بچه ای ترسو از ابرو و لب و گیسو

می ترسم «! جیز » و از هرچی که مامان گفته باشد

چنان می ترسم و می لرزم و قلبم تپش دارد

که گویی دارم از صدام یا چنگیز می ترسم

چه صورتها که پنهانند پشت لایه ای رنگین

از ایوروشه ، لانکوم ، نیوا ، ساویز می ترسم

چرا اینقدر چربی تو چرا ژل می زنی اصلا

نمی دانی من از جاهای خیلی لیز می ترسم ؟!

تو یک موجود وحشتزا ولی من شاعری رعنا

من از برخورد بین خاور و ماتیز می ترسم!

برایت گفتم اینها را به من گفتی برو دکتر

از آن دارو که دکتر می کند تجویز می ترسم

تو ایرادی نداری ای عسل کابوس رویایی

من از چشمان مست و ابروان تیز می ترسم

“شب تاریک و بیم موج و گردابی چنین حایل“

چنین لوکیشنی دارم که از هرچیز می ترسم!

_{به سلامتیِ}

<sub>به سلامتیِ درخت
نه به خاطرِ ميوه ش،
به خاطرِ سايه ش.

به سلامتیِ ديوار!
نه به خاطرِ بلنديش،
واسه اين که هيچ وقت پشتِ آدم رو خالی نمي کنه.

به سلامتیِ دريا!
نه به خاطرِ بزرگيش،
واسه يک رنگيش.

به سلامتیِ سايه!
که هيچ وقت آدم رو تنها نمي ذاره.

به سلامتیِ پرچم ايران!
که
سه رنگه.

تخم مرغ!
که دورنگه.

رفيق!
که يه رنگه.

به سلامتیِ همه اونايی
که
دوسشون داريم و نمي دونن،
دوسمون دارن و نمي دونيم.

به سلامتیِ نهنگ!
که گنده لات درياست.

به سلامتیِ ز نجير!
نه به خاطر اين که درازه،
به خاطر اين که به هم پيوستس.

به سلامتیِ خيار!
نه به خاطر «خ»ش،
فقط به خاطر «يار»ش.

به سلامتیِ شلغم!
نه به خاطر «شل»ش،
به خاطر
«غم»ش.

به سلامتیِ کرم خاکی!
نه به خاطر کرم بودنش،
به خاطر خاکی بودنش

به سلامتیِ پل عابر پياده!
که هم مردا از روش رد مي شن هم نامردا!

به سلامتيِ برف!
که هم روش سفيده هم توش.

به سلامتيِ رودخونه!
که اون جا سنگای بزرگ هوای سنگای کوچيکو دارن.

می خوريم به سلامتيِ گاو!
که نمي گه من،
مي گه ما.

به سلامتيِ دريا!
که ماهی گنديده هاشو دور نمی ريزه.

می خوريم به سلامتیِ اون
که
هميشه راستشو مي گه.

به سلامتیِ سنگ بزرگ دريا!
که سنگای ديگه رو می گيره دورش.

به سلامتیِ بيل!
که هرچه قدر بره تو خاک،
بازم برّاق تر می شه.

به سلامتیِ دريا!
که قربونياشو پس مي آره.

به سلامتیِ تابلوی ورود ممنوع!
که يه تنه يه اتوبان رو حريفه.

به سلامتیِ عقرب!
که به خاری تن نمی ده

(عرض شود که عقرب وقتی تو آتیش می ره و دورش همش آتيشه با نيشش خودش
مي کُشه که کسی ناله هاشو نشنوه)

به سلامتیِ سرنوشت!
که نمي شه اونو از سر نوشت</sub>

به سه چیز تکیه نکن

غرور، دروغ و عشق

آدم با غرور می تازد

با دروغ می بازد

و با عشق می میرد

شب چو در بستم مست از می نابش کردم

ماه اگر حلقه به در کوفت جوابش کردم

دیدی آن ترک خنا دشمن جان بود مرا

گر چه عمری بخطا دوست خطابش کردم

منزل مردم بیگانه که شد خانه چشم

آنقدر گریه نمودم که خرابش کردم

شرح داغ دل پروانه چو گفتم با شمع

آتشی در دلش افکندم و آبش کردم

غرق خون بود و نمی مرد ز حسرت فرهاد

خواندم افسانه شیرین نو به خوابش کردم

دل که خونابه غم بود و جگر گوشه درد

بر سر آتش جور تو کبابش کردم

زندگی کردن من مردن تدریجی بود

آن که جان کند تنم عمر حسابش کردم

اصولا بنده از اشعار طنز آمیز می ترسم

ولیکن باز می گویم که از پرهیز می ترسم

چو شعر طنز می خوانم شما يک بند می خندی

ولیکن بنده پشت میکروفون یک ریز می ترسم

سیاست چون وتو دارد سیاست را وتو کردم

که از لبخند این مردان صاحب میز می ترسم

تفاوت هم ندارد " این وری" یا " آن وری " ، کلا

ز نوباوه ، حیاتی ، میبدی ، شب خیز می ترسم

سیاست را رها کن تا برایت نکته ای گویم

جوانی عاشق برقم که از پیریز می ترسم

من از لیلی گریزانم و از شیرین هراسانم

من از افسانه و رویا و مهرانگیز می ترسم

و از نسرین ، سمانه ، آسیه ، سیمین ، سحر ، سیما

و از چشمان سارا ( خواهر پرویز! ) می ترسم

نمی دانم چه ترسی دارم از افسون دلبرها

که از یک شال و مانتو روی رخت آویز می ترسم

بگویم یا نگویم راز بعدی را ( نخندی ها) !

از این آدامسهای کوچکِ لاویز می ترسم

چنان ترسیده ام از معنی پرواز کرکسها

می ترسم « ویز » مگس آهسته در گوشم بگوید

شگفتا آنقدر تشویش دارم از دل و بی بی

که توی سبزی خوردن هم از گشنیز می ترسم

" اگر آن ترک شیرازی به دست آرد دل مارا"

دگر از هرکه باشد بچه ی تبریز می ترسم!

"شب رحلت هم از بستر روم در قصر حورالعین“

ندارد وحشتی اما از آنجا نیز می ترسم

شبیه بچه ای ترسو از ابرو و لب و گیسو

می ترسم «! جیز » و از هرچی که مامان گفته باشد

چنان می ترسم و می لرزم و قلبم تپش دارد

که گویی دارم از صدام یا چنگیز می ترسم

چه صورتها که پنهانند پشت لایه ای رنگین

از ایوروشه ، لانکوم ، نیوا ، ساویز می ترسم

چرا اینقدر چربی تو چرا ژل می زنی اصلا

نمی دانی من از جاهای خیلی لیز می ترسم ؟!

تو یک موجود وحشتزا ولی من شاعری رعنا

من از برخورد بین خاور و ماتیز می ترسم!

برایت گفتم اینها را به من گفتی برو دکتر

از آن دارو که دکتر می کند تجویز می ترسم

تو ایرادی نداری ای عسل کابوس رویایی

من از چشمان مست و ابروان تیز می ترسم

“شب تاریک و بیم موج و گردابی چنین حایل“

چنین لوکیشنی دارم که از هرچیز می ترسم!

_{به سلامتیِ}

<sub>به سلامتیِ درخت
نه به خاطرِ ميوه ش،
به خاطرِ سايه ش.

به سلامتیِ ديوار!
نه به خاطرِ بلنديش،
واسه اين که هيچ وقت پشتِ آدم رو خالی نمي کنه.

به سلامتیِ دريا!
نه به خاطرِ بزرگيش،
واسه يک رنگيش.

به سلامتیِ سايه!
که هيچ وقت آدم رو تنها نمي ذاره.

به سلامتیِ پرچم ايران!
که
سه رنگه.

تخم مرغ!
که دورنگه.

رفيق!
که يه رنگه.

به سلامتیِ همه اونايی
که
دوسشون داريم و نمي دونن،
دوسمون دارن و نمي دونيم.

به سلامتیِ نهنگ!
که گنده لات درياست.

به سلامتیِ ز نجير!
نه به خاطر اين که درازه،
به خاطر اين که به هم پيوستس.

به سلامتیِ خيار!
نه به خاطر «خ»ش،
فقط به خاطر «يار»ش.

به سلامتیِ شلغم!
نه به خاطر «شل»ش،
به خاطر
«غم»ش.

به سلامتیِ کرم خاکی!
نه به خاطر کرم بودنش،
به خاطر خاکی بودنش

به سلامتیِ پل عابر پياده!
که هم مردا از روش رد مي شن هم نامردا!

به سلامتيِ برف!
که هم روش سفيده هم توش.

به سلامتيِ رودخونه!
که اون جا سنگای بزرگ هوای سنگای کوچيکو دارن.

می خوريم به سلامتيِ گاو!
که نمي گه من،
مي گه ما.

به سلامتيِ دريا!
که ماهی گنديده هاشو دور نمی ريزه.

می خوريم به سلامتیِ اون
که
هميشه راستشو مي گه.

به سلامتیِ سنگ بزرگ دريا!
که سنگای ديگه رو می گيره دورش.

به سلامتیِ بيل!
که هرچه قدر بره تو خاک،
بازم برّاق تر می شه.

به سلامتیِ دريا!
که قربونياشو پس مي آره.

به سلامتیِ تابلوی ورود ممنوع!
که يه تنه يه اتوبان رو حريفه.

به سلامتیِ عقرب!
که به خاری تن نمی ده

(عرض شود که عقرب وقتی تو آتیش می ره و دورش همش آتيشه با نيشش خودش
مي کُشه که کسی ناله هاشو نشنوه)

به سلامتیِ سرنوشت!
که نمي شه اونو از سر نوشت</sub>

به سه چیز تکیه نکن

غرور، دروغ و عشق

آدم با غرور می تازد

با دروغ می بازد

و با عشق می میرد

شب چو در بستم مست از می نابش کردم

ماه اگر حلقه به در کوفت جوابش کردم

دیدی آن ترک خنا دشمن جان بود مرا

گر چه عمری بخطا دوست خطابش کردم

منزل مردم بیگانه که شد خانه چشم

آنقدر گریه نمودم که خرابش کردم

شرح داغ دل پروانه چو گفتم با شمع

آتشی در دلش افکندم و آبش کردم

غرق خون بود و نمی مرد ز حسرت فرهاد

خواندم افسانه شیرین نو به خوابش کردم

دل که خونابه غم بود و جگر گوشه درد

بر سر آتش جور تو کبابش کردم

زندگی کردن من مردن تدریجی بود

آن که جان کند تنم عمر حسابش کردم